Archive for the ‘Πίστη’ Tag

Πρέπει να σέβεσαι τη θρησκεία του άλλου – Παλμύρα   Leave a comment

Πρέπει να σέβεσαι την θρησκεία του άλλου, Παλμύρα Πριν και μετά, Καταστροφή Ναού στην Παλμύρα

Άλλο ένα μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς, ο αρχαίος ναός Baalshamin στην Παλμύρα, ο οποίος υπήρχε εκεί και άντεξε 2000 χρόνια, πολύ πριν την εμφάνιση του Ισλάμ,καταστράφηκε από το τσούρμο των φανατικών μουσουλμάνων που λυμαίνονται την περιοχή. Μάλιστα η επιχείρηση φωτογραφήθηκε και βιντεοσκοπήθηκε προκειμένου να μην έχει κανείς αμφιβολίες για τις πεποιθήσεις και έργα των κατσικοεραστών πιθήκων της ερήμου.

Με αφορμή αυτό, θυμάται κανείς τις απίστευτες καταστροφές των αρχαίων ελληνικών μνημείων από τους φανατικούς χριστιανούς. Κυκλοφορεί και αυτή η εικόνα την οποία παραθέτω για λόγους αρχείου.

otan oi xristianoi katestrefan naoys oi tzixantistes etrwgan belanidia

 

Η αντιγραφή ενθαρρύνεται. apeleytheros, 2015

Advertisements

Πίστη ή Εμπιστοσύνη;   Leave a comment

Πίστη ή εμπιστοσύνη; Ποιος είναι ο πιο δόκιμος όρος για να περιγράψει την σχέση του ανθρώπου με το υπερφυσικό, ή, με τις ανθρώπινες αξίες, τα ιδανικά, τις ικανότητες του ως άνθρωπο, τους άλλους ανθρώπους;

Εμπιστοσύνη
Πίστη, σημαίνει «αποδοχή (ή πεποίθηση) χωρίς αποδείξεις».
Εμπιστοσύνη σημαίνει κάτι βαθύτερο, «βεβαιότητα ύπαρξης/δράσης»

Παρατηρώ σε αρκετές συζητήσεις, θεολογικού κυρίως προβληματισμού και αντιπαράθεσης, τη χρήση της λέξης πίστη με διάφορες έννοιες. Οι άθεοι, χρησιμοποιούν τη λέξη πίστη για να περιγράψουν την «αποδοχή ύπαρξης χωρίς αποδείξεις», κυρίως στην έκφραση «δεν πιστεύω στο θεό» η «δεν πιστεύω ότι υπάρχει θεός». Μια μερίδα των άθεων επίσης λέει «πιστεύω ότι δεν υπάρχει θεός». Σχεδόν αμέσως, όλοι, δέχονται την αντί-ερώτηση «ναι αλλά κάπου θα πιστεύεις, κάπου θα βρίσκεις δύναμη». Εκεί, τις περισσότερες φορές η λέξη «πίστη» ξεκινά να χρησιμοποιείται και με την έννοια «εμπιστεύομαι».

Πιο δόκιμο θα ήταν, «εμπιστεύομαι τους ανθρώπους» αντί «πιστεύω στους ανθρώπους», γιατί και οι άνθρωποι υπάρχουν, και οι προγενέστερες συμπεριφορές τους υπάρχουν και είναι παρατηρήσιμα, επομένως η έκφραση «αποδοχή χωρίς αποδείξεις» είναι αδόκιμη. Το ίδιο ισχύει και για τις αξίες και για τα ιδανικά, η την δημοκρατία η κάποιο άλλο πολιτικό σύστημα. Υπάρχουν η έχουν υπάρξει, εφαρμόζονται, και τα αποτελέσματα τους είναι παρατηρήσιμα. Για παράδειγμα για την αλληλεγύη, πέρα από εμπειρικά από τον καθένα μας, και επιστημονικά αποδεικνύεται ότι συμφέρει την κοινότητα μέσα από τη Θεωρία Παιγνίων (Game Theory).

Ο όρος «πίστη» όσον αφορά τα υπαρκτά και παρατηρήσιμα της ανθρωπότητας, εξακολουθεί να είναι δόκιμος μόνο μέχρι το σημείο που η μελλοντική συμπεριφορά είναι χαοτική (μη προβλέψιμη λόγω αναρίθμητων παραγόντων). Πχ εμπιστεύομαι τον αλτρουισμό του συγγενή μου, λόγω της προηγούμενης σχέσης μαζί του, αλλά το μέλλον επηρεάζεται και από παράγοντες που δεν είναι υπό τον έλεγχο μας. Αυτό όμως το περιθώριο αβεβαιότητας είναι μικρό, και υπάρχει παντού σε ότι αφορά τις προβλέψεις μας για το μέλλον, τόσο «παντού» μάλιστα, που ο υπολογισμός του δεν προσφέρει τίποτα χρηστικό, πόσο μάλλον το να επιβάλλει τη χρήση του όρου «πίστη» («πίστη χωρίς αποδείξεις»), αντί του όρου «εμπιστοσύνη» («βεβαιότητα ύπαρξης»).

Και από τους πιστούς του εκάστοτε θρησκεύματος θα πρέπει να χρησιμοποιείται ο όρος εμπιστοσύνη σε ότι αφορά τα υπαρκτά και παρατηρήσιμα της ανθρωπότητας. Όμως, η εκάστοτε θεότητα έχει τη δική της βούληση, και είναι κεντρικού θεολογικού νοήματος το ότι δεν μπορείς να κάνεις πρόβλεψη για τη δράση της. Αυτό πιθανότατα έχει να κάνει με το ότι ο θεός δεν υπάρχει, άρα οι πιστοί πρέπει να συμβιβάσουν την ανυπαρξία δράσης, με την θεωρία ύπαρξης. Ο θεός λοιπόν δεν δρά όπως θα περίμεναν οι άνθρωποι, πχ δεν σώζει ένα αθώο παιδάκι από βέβαιο θάνατο από ατύχημα, γιατί έχει δική του βούληση, η οποία συχνά αιτιολογείται με τη γνώση της θεότητας για το μέλλον. Άρα εξ ορισμού δεν μπορείς να μιλάς για «εμπιστοσύνη προς τη βούληση της θεότητας», αλλά για πίστη, «αποδοχή χωρίς αποδείξεις».

Για λόγους πληρότητας θα πρέπει να αναφέρω και εκείνη την απειροστά μικρή μερίδα πιστών που θεωρούν ότι έχουν πράγματι εμπιστοσύνη στη βούληση της θεότητας, με την έννοια της βεβαιότητας, και να επισημάνω ότι κοιτούν και τις δύο πλευρές του δρόμου όταν τον διασχίζουν, όπως και ότι εξακολουθούν να βάζουν αλεξικέραυνα στις κορυφές των εκκλησιών τους.

 

Βοηθητικες Πηγές:

Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής: Πίστη

Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής: Εμπιστοσύνη

 

Η ενοχή ως πυλώνας του Χριστιανισμού.   Leave a comment

Η ΕΝΟΧΗ, πυλώνας του Χριστιανισμού.

Γράφω τις παρακάτω σκέψεις με αφορμή μια πρόσφατη συζήτηση. Αναφέρθηκε ότι η αγάπη προβάλλεται από τους απολογητές και καλοπροαίρετους πιστούς ως πυλώνας του Χριστιανισμού. «Αγαπάτε Αλλήλους» άνευ όρων και συνθηκών. Δεν είναι καλό αυτό; Γιατί; Μα είναι δυνατόν να υπάρχει τέτοια Αγάπη;

blockquote Η επίκληση στην αγάπη είναι ένα εργαλείο για την δημιουργία ενοχής.

Είναι όμως η Αγάπη η ίδια πυλώνας, η απλά προπέτασμα για τον κύριο πυλώνα του Χριστιανισμού την Ενοχή; Αναφέρομαι στο αίσθημα της ενοχής που η θρησκευτική διδασκαλία και παράδοση του Χριστιανισμού (ορθόδοξου, καθολικού και λοιπών) προσπαθεί να χαράξει βαθιά στη ψυχή των πιστών, προκειμένου να συνεχίσει να λειτουργεί ο συναισθηματικός κύκλος:
«αμαρτία» => ενοχή => συγχώρεση/λύτρωση.

Για παράδειγμα: «Ο Χριστός σε αγαπάει άνευ όρων και εσύ τι κάνεις;»guilt

Μελετώντας κανείς τις διδαχές της εκκλησίας διαπιστώνει ότι ο Χριστιανισμός ενοχοποιεί την ίδια την φύση του ανθρώπου: την (ενστικτώδη) σεξουαλικότητα (επιτρέπεται σεξ μόνο για τεκνοποίηση, μόνο εφόσον έχει εγκριθεί δια του γάμου από την εκκλησία), τις μεθόδους αντισύλληψης, τον αυνανισμό, μέχρι τα πιο αθώα, όπως την περιέργεια, την αμφισβήτηση, ακόμα και τις πολύ βασικές ανάγκες του ανθρώπου για τροφή & κοινωνικότητα (βλ νηστεία, ασκητές, μοναχισμός). Έχει ενοχοποιήσει την διασκέδαση, την μουσική, την τεχνολογία, τις επιστήμες, την πρόοδο, την προσωπική επιτυχία (πλούτο), την υπερηφάνεια, και γενικά την ενασχόληση με οτιδήποτε αν δεν περιλαμβάνει συνεχή δοξολογία.

Ενοχοποιεί ακόμα και μη ελέγξιμα βιολογικά χαρακτηριστικά του ανθρώπου, όπως ομοφυλοφιλία, την περίοδο της γυναίκας (θεωρώντας τη «μολυσμένη»), τα προβλήματα υγείας (παρουσιάζονται ως «δοκιμασίες από το θεό» τις οποίες ο πιστός πρέπει να υπομένει δοξολογώντας και περιμένοντας για θαύμα). Θέτει εντολές που αντιτίθενται μέχρι και στο θεμελιώδες αίσθημα αυτοσυντήρησης (ακόμα διαβάζουμε διάφορους παρανοϊκούς που επικαλούνται ως ένδειξη δυνατής πίστης την μαρτυρία [βασανιστικό θάνατο] ακόμα και ανηλίκων, χωρίς ίχνος προσωπικής ενοχής των απολογητών για τους ανθρώπους και παιδιά που έχουν πεθάνει μαρτυρικά επειδή πίστεψαν τις δοξασίες τους).

Θέτει συναισθηματικούς κανόνες που είναι αδύνατο να ακολουθηθούν, όπως το «αγαπάτε αλλήλους» άνευ όρων (ακόμα και αν βλάψει κάποιος σοβαρά κάποιον αγαπημένο σου). Η, την διαταγή για αμέτρητη ταπεινοφροσύνη (βοηθά και στο χαρακτηρισμό οποιουδήποτε ισχυριστεί κάτι διαφορετικό ως εγωιστή).

Προκαλεί συναισθηματικά με την διήγηση της εθελοντικής θυσίας του κεντρικού της ήρωα, για τις αμαρτίες που ο ίδιος ο χριστιανισμός έχει οριοθετήσει. Αλλά δεν σταματά εκεί: οι εκκλησίες είναι γεμάτες με εικόνες εσταυρωμένων και μαρτύρων, συνήθως με πληγές, αίματα και κομμένα κεφάλια, που κοιτούν λυπημένα προς το κοινό. Είναι χαρακτηριστικό το «ο χριστός πέθανε για σένα» η το «έστειλε το γιό του να θυσιαστεί για τις αμαρτίες σου» «βασανίστηκε» και άλλες αναρίθμητες επικλήσεις στο συναίσθημα, ώστε να νιώσει ο πιστός ενοχή επειδή »δεν πιστεύει αρκετά».

Η μεγαλύτερη ενοχοποίηση όμως είναι της ίδιας της χαράς (με την μοναδική εξαίρεση της χαράς σχετικής με θρησκευτικά δρώμενα). Ολόκληρη η χριστιανική διήγηση είναι ένα μνημόνιο λύπης. Μνήμες βασανιστηρίων, σταύρωσης, μαρτυρίου, συγκεκριμένη τεχνοτροπία στην εικονογραφία και στη υμνογραφία/μουσική. Χαρακτηριστικά, οι μόνες χαρμόσυνες νότες που θα ακουστούν στην εκκλησία είναι αυτές την ημέρα της ανάστασης και για τις επόμενες 40 ημέρες. Ακόμα και τα Χριστούγεννα δεν έχουν διάρκεια ως χαρούμενη περίοδος, η χαρά τελειώνει πολύ σύντομα καθώς τα Θεοφάνια «σηματοδοτούν την έναρξη της πορείας προς το μαρτύριο». Οι μέρες γιορτής των «αγίων» είναι οι ημέρες θανάτου τους, όχι οι ημέρες γέννησης τους. Υπενθυμίζεται και ««γιορτάζεται» ο θάνατος, όχι η ζωή.

Τα πρότυπα λύπης είτε προωθούνται ρητά ως εντολές σε κάποιο κείμενο, είτε διαφημίζονται δια των εκατοντάδων παραδειγμάτων.
Οι παραπάνω ενοχοποιήσεις (και όχι μόνο), τελικά περιστρέφονται γύρω από την δημιουργία αισθήματος ενοχής στον ειλικρινή και καλοπροαίρετο πιστό, ώστε να έχει ανάγκη τη συγχώρεση η οποία δίνεται αποκλειστικά μέσω του εκκλησιαστικού μηχανισμού και των εκπροσώπων του, και της επακόλουθης λύτρωσης που νιώθει. Η επίκληση στην αγάπη είναι ένα εργαλείο για την δημιουργία ενοχής, όχι πυλώνας.

Όταν λάβει τη συγχώρεση ο ειλικρινής πιστός νιώθει τη λύτρωση, μέχρι να υποπέσει ξανά σε κάποια από τις αναπόφευκτες αμαρτίες, να νιώσει ενοχή και να προστρέξει για λύτρωση μέσω της εξομολόγησης.

Τελικά η ενοχή είναι και ο συναισθηματικός μοχλός που κινεί τον πιστό να τρέξει ξανά στις «αγκάλες» της Εκκλησίας.

Και το «Αγαπάτε Αλλήλους»; Καθημερινά διαπιστώνουμε ότι ο «πρακτικός χριστιανισμός», αυτός που βιώνουμε στις μέρες μας δια στόματος των ..φωτισμένων εκπροσώπων της Εκκλησίας, εφαρμόζει το «Αγαπάτε Αλλήλους εκτός αν είναι …» όπου το αν είναι περιλαμβάνει άθρησκους άθεους αλλόδοξους ετερόδοξους, ΛΟΑΔ, αλλοδαπούς, πλήττουν τα οικονομικά συμφέροντα της εκκλησίας η διαφωνούν γενικότερα μαζί της, και επεκτείνεται…

Θέλω να φορολογηθεί (και) η Εκκλησία (μπάνερ)   5 Σχόλια

Θέλω να φορολογηθεί (και) η Εκκλησία

Θέλω να φορολογηθεί (και) η Εκκλησία.

Καινούριο μπανεράκι, μοιάζει με τη διαφήμιση της WIND «Θέλω Περισσότερα». Κλικ για να το δείτε σε θεόρατο μέγεθος

Υπάρχει και μικρό μέγεθος, για μπάνερ(άκι):

Θέλω να φορολογηθεί (και) η Εκκλησία

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

Απόσπασμα Βιβλίου Ιστορίας Γυμνασίου, «Ορθοδοξία και Αιρέσεις» 300μχ   1 comment

Η πάλη της Ορθοδοξίας με τις αιρέσεις και την αρχαία θρησκεία

«Η πάλη της Ορθοδοξίας με τις αιρέσεις και την αρχαία θρησκεία» Απόσπασμα από το Βιβλίο ΙΣΤΟΡΙΑΣ της Β Γυμνασίου, κοσμικού κράτους,  με έμφαση στην  υποκειμενικότητα και τις ανακρίβειες που περιλαμβάνει το συγκεκριμένο απόσπασμα. Το απόσπασμα θα θεωρείτο για τα μάτια του κόσμου αντικειμενικό αν για τα μάτια του κόσμου το «Ορθοδοξία» γραφόταν «ορθοδοξία» υπονοώντας έτσι την προσκόλληση σε αυτό που οι τότε κεντρικοί ήρωες θεωρούσαν σωστό (αν μπορεί να υπάρχει τέτοιο για μια θρησκεία), ενώ οι υπόλοιπες λανθασμένες. Όμως γράφεται με Ο κεφαλαίο, υπονοώντας το δόγμα της «ανατολικής ορθόδοξης εκκλησίας του χριστού», του οποίου η ύπαρξη καθορίστηκε ~600 χρόνια αργότερα, το 1054 με το Σχίσμα. Βεβαίως εδώ οφείλουμε να σημειώσουμε ότι από αρκετά νωρίτερα οι ανατολικοί με τους δυτικούς δεν τα πήγαιναν καλά, αλλά απέχει αρκετά από την ύπαρξη δόγματος της ορθοδοξίας όπως διδάσκει στους μαθητές το συγκεκριμένο απόσπασμα. (Πχ στο ίδιο καιφάλαιο παρατίθεται απόσπασμα από τον αυτοκράτορα Flavius Theodosius (κατα κόσμον Θεοδόσιο Α) που ονομάζει τους ακόλουθους των κεντρικών ηρώων «καθολικούς»…)

~ – ~

Παρακάτω θα βρείτε ένα καταπληκτικό εικαστικό από τον EvanT, Εδώ είναι το Ελληνικό Άρθρο για το Γενεαλογικό Δέντρο του Χριστιανισμού και εδώ το Αγγλικό Άρθρο. Μαθήματα Θρησκευτικής Ιστορίας, στα γρήγορα.

Ιστορία Χριστιανισμού

~ – ~

Ολόκληρο το βιβλίο (και τα υπόλοιπα) διαθέσιμα για νόμιμο και δωρεάν κατέβασμα μπορείτε να βρείτε στο site του παιδαγωγικού Ινστιτούτου.

Συνθήματα Χριστιανικής διαδήλωσης.   4 Σχόλια

Εμπρός, πιστέ, μη σκύβεις το κεφάλι
ο μόνος δρόμος είναι κερί και μανουάλι.


Χριστέ, ζεις
εσύ μας οδηγείς


Λε-λε-λευτεριά
σε Ιησού και Βαραββά


Εμπρός, Χριστέ, μη σκύβεις το κεφάλι
ο μόνος δρόμος είναι Ανάσταση και πάλι


Ιούδα, κουφάλα
έρχεται κρεμάλα


Ούτε στο σταυρό ούτε στις φυλακές
ο Ιησούς Χριστός δε λύγισε ποτές


Ρωμαίοι, λέρες
ακόμα λίγες μέρες


Η σταύρωση δεν είναι εικόνα στις ειδήσεις
στο Γολγοθά γεννιούνται οι συνειδήσεις


Ο πιστός δεν ξεχνά
τον Ιούδα τον κρεμά


Δεν κάναμε ακόμα το τελευταίο ντου
αυτές οι νύχτες είναι του Ιησού


Βενζίνη και μπουκάλι
στου Ιούδα το κεφάλι


Η αλληλεγγύη κάνει τον κόσμο μας ωραίο
Λευτεριά στο σύντροφο Ιησού τον Ναζωραίο


Ένας στο σταυρό
χιλιάδες στο ναό


Πίσω, Φαρισαίοι
Εμπρός, σύντροφοι


μοχίτο, μάι τάι, κοκτέιλ με μαλιμπού,
ωχριούν μπροστά σε σώμα, και αίμα του χριστού.


Στους Φαρισαίους λεφτά,
στους Σαμαρείτες σφαίρες,
ήρθε η ώρα για τις δικές μας μέρες

«Η Αγία Γραφή λέει… …άρα ισχύει.»   Leave a comment

Η Θρησκεία της Χαρτοπετσέτας είναι η μόνη αληθινή θρησκεία, επειδή έτσι λέει σε αυτήν εδώ τη χαρτοπετσέτα.+Ιερή Μύτη. Γραμμένο πάνω σε μία χαρτοπετσέτα. The napkin religion is the one true religion because it says so here on this napkin.

Η θρησκεία της Χαρτοπετσέτας είναι η μόνη αληθινή θρησκεία, επειδή έτσι λέει σε αυτήν εδώ τη Χαρτοπετσέτα.

Υπάρχει και η ιερή μύτη στην χαρτοπετσέτα, ως πειστήριο για κάθε αμφισβητία.

Μοιάζει πολύ με το κυκλικό επιχείρημα, καθώς και με επίκληση στην αυθεντία. Βασικά.. Νομίζω η εικόνα είναι αρκετά ξεκάθαρη.

Διαβάστε τη συνέχεια του άρθρου »

The Out Campaign: Scarlet Letter of Atheism
url,  tracking
Αρέσει σε %d bloggers: