Πίστη ή Εμπιστοσύνη;   Leave a comment

Πίστη ή εμπιστοσύνη; Ποιος είναι ο πιο δόκιμος όρος για να περιγράψει την σχέση του ανθρώπου με το υπερφυσικό, ή, με τις ανθρώπινες αξίες, τα ιδανικά, τις ικανότητες του ως άνθρωπο, τους άλλους ανθρώπους;

Εμπιστοσύνη
Πίστη, σημαίνει «αποδοχή (ή πεποίθηση) χωρίς αποδείξεις».
Εμπιστοσύνη σημαίνει κάτι βαθύτερο, «βεβαιότητα ύπαρξης/δράσης»

Παρατηρώ σε αρκετές συζητήσεις, θεολογικού κυρίως προβληματισμού και αντιπαράθεσης, τη χρήση της λέξης πίστη με διάφορες έννοιες. Οι άθεοι, χρησιμοποιούν τη λέξη πίστη για να περιγράψουν την “αποδοχή ύπαρξης χωρίς αποδείξεις”, κυρίως στην έκφραση “δεν πιστεύω στο θεό” η “δεν πιστεύω ότι υπάρχει θεός”. Μια μερίδα των άθεων επίσης λέει “πιστεύω ότι δεν υπάρχει θεός”. Σχεδόν αμέσως, όλοι, δέχονται την αντί-ερώτηση “ναι αλλά κάπου θα πιστεύεις, κάπου θα βρίσκεις δύναμη”. Εκεί, τις περισσότερες φορές η λέξη «πίστη» ξεκινά να χρησιμοποιείται και με την έννοια “εμπιστεύομαι”.

Πιο δόκιμο θα ήταν, “εμπιστεύομαι τους ανθρώπους” αντί “πιστεύω στους ανθρώπους”, γιατί και οι άνθρωποι υπάρχουν, και οι προγενέστερες συμπεριφορές τους υπάρχουν και είναι παρατηρήσιμα, επομένως η έκφραση “αποδοχή χωρίς αποδείξεις” είναι αδόκιμη. Το ίδιο ισχύει και για τις αξίες και για τα ιδανικά, η την δημοκρατία η κάποιο άλλο πολιτικό σύστημα. Υπάρχουν η έχουν υπάρξει, εφαρμόζονται, και τα αποτελέσματα τους είναι παρατηρήσιμα. Για παράδειγμα για την αλληλεγύη, πέρα από εμπειρικά από τον καθένα μας, και επιστημονικά αποδεικνύεται ότι συμφέρει την κοινότητα μέσα από τη Θεωρία Παιγνίων (Game Theory).

Ο όρος «πίστη» όσον αφορά τα υπαρκτά και παρατηρήσιμα της ανθρωπότητας, εξακολουθεί να είναι δόκιμος μόνο μέχρι το σημείο που η μελλοντική συμπεριφορά είναι χαοτική (μη προβλέψιμη λόγω αναρίθμητων παραγόντων). Πχ εμπιστεύομαι τον αλτρουισμό του συγγενή μου, λόγω της προηγούμενης σχέσης μαζί του, αλλά το μέλλον επηρεάζεται και από παράγοντες που δεν είναι υπό τον έλεγχο μας. Αυτό όμως το περιθώριο αβεβαιότητας είναι μικρό, και υπάρχει παντού σε ότι αφορά τις προβλέψεις μας για το μέλλον, τόσο «παντού» μάλιστα, που ο υπολογισμός του δεν προσφέρει τίποτα χρηστικό, πόσο μάλλον το να επιβάλλει τη χρήση του όρου «πίστη» («πίστη χωρίς αποδείξεις»), αντί του όρου «εμπιστοσύνη» («βεβαιότητα ύπαρξης»).

Και από τους πιστούς του εκάστοτε θρησκεύματος θα πρέπει να χρησιμοποιείται ο όρος εμπιστοσύνη σε ότι αφορά τα υπαρκτά και παρατηρήσιμα της ανθρωπότητας. Όμως, η εκάστοτε θεότητα έχει τη δική της βούληση, και είναι κεντρικού θεολογικού νοήματος το ότι δεν μπορείς να κάνεις πρόβλεψη για τη δράση της. Αυτό πιθανότατα έχει να κάνει με το ότι ο θεός δεν υπάρχει, άρα οι πιστοί πρέπει να συμβιβάσουν την ανυπαρξία δράσης, με την θεωρία ύπαρξης. Ο θεός λοιπόν δεν δρά όπως θα περίμεναν οι άνθρωποι, πχ δεν σώζει ένα αθώο παιδάκι από βέβαιο θάνατο από ατύχημα, γιατί έχει δική του βούληση, η οποία συχνά αιτιολογείται με τη γνώση της θεότητας για το μέλλον. Άρα εξ ορισμού δεν μπορείς να μιλάς για «εμπιστοσύνη προς τη βούληση της θεότητας», αλλά για πίστη, «αποδοχή χωρίς αποδείξεις».

Για λόγους πληρότητας θα πρέπει να αναφέρω και εκείνη την απειροστά μικρή μερίδα πιστών που θεωρούν ότι έχουν πράγματι εμπιστοσύνη στη βούληση της θεότητας, με την έννοια της βεβαιότητας, και να επισημάνω ότι κοιτούν και τις δύο πλευρές του δρόμου όταν τον διασχίζουν, όπως και ότι εξακολουθούν να βάζουν αλεξικέραυνα στις κορυφές των εκκλησιών τους.

 

Βοηθητικες Πηγές:

Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής: Πίστη

Λεξικό της Κοινής Νεοελληνικής: Εμπιστοσύνη

 

Ο κύριος με τα σού.   Leave a comment

χαίρε Μαρία είπε ο κύριος με τα σου.


Η αντιγραφή είναι ελεύθερη. apeleytheros, 2014

Posted Τρίτη, 25 Μαρτίου, 2014 by apeleytheros in Θρησκευτικά θέματα

Σιγά μην ήταν κρίνος.   Leave a comment

Ένας κρίνος Να με το συμπάθιο

Σήμερα, οι απανταχού Χριστιανοί γιορτάζουν ως άλλοι παγανιστές την γονιμοποίηση της παρθένου από μια θεότητα. Αυτή τη φορά η θεότητα μετατράπηκε σε λουλούδι.

Πάντα με εντυπωσίαζε η επιμονή των Χριστιανών στην διατήρηση του παρθενικού υμένα, και ύψιστης θεολογικής σημασίας, σε σημείο που να πιστεύουν ότι διατηρήθηκε και μετά τη γέννα του Ιησού.

Σε άλλες ειδήσεις, οι απανταχού Ανιστόρητοι γιορτάζουν την έναρξη της επανάστασης, η οποία ιστορικά έγινε 21 Μαρτίου 1821, και αρκετές δεκαετίες μετέπειτα αποφασίστηκε να εορτάζεται 25 Μαρτίου, για να συμπίπτει με τον «Ευαγγελισμό της Θεοτόκου» και να κάνει θρησκευτικούς συνειρμούς, και έβαλαν και τον Παλαιών Πατρών Γερμανό στο παιχνίδι. Ο ίδιος, στα απομνημονεύματα του δεν θυμάται ούτε τις 25 Μαρτίου, ούτε και κάποιο λάβαρο.

Κάθε χώρα χρειάζεται την ιστορία της, αλλά όχι παραποιημένη προς όφελος διάφορων.

Και διάφορα βλάσφημα από εδώ και από εκεί:

«Σιγά μην ήταν κρίνος»
θεολογικές αμφιβολίες σε γκράφιτι από τοίχο στην Αθήνα.

Σιγά μην ήταν κρίνος
krinos-CallaLily Μπόνους, φωτογραφία του είδους Calla lily,
…το είδος του κρίνου από τον οποίο πιθανόν εμπνεύστηκαν την εν λόγω ιστορία οι πιστοί της εποχής.

και ένα σχετικό βλάσφημο ανέκδοτο:

Σε ένα εργοστάσιο λουκάνικων γίνεται μια τεράστια έκρηξη και εκτοξεύονται λουκάνικα παντού. Ένα από αυτά τα λουκάνικα έχοντας αποκτήσει αστρονομική ταχύτητα (ανέκδοτο λέμε) φεύγει από τη Γη και φτάνει στην κατοικία του θεού. Το παραλαμβάνει ο Άγιος Πέτρος γεμάτος απορία! τι είναι αυτό, από που ήρθε.. Το πάει στον Άγιο Νικόλαο, ούτε αυτός ήξερε. το πάει στον Άγιο Φανούριο μήπως το έχει χάσει κανείς, ούτε αυτός είχε ιδέα. Με τα πολλά, φτάνουν και στην Παναγία, με το που βλέπει, φωνάζει
«Κρίνος Κρίνος!»

Έκανα και εγώ like στον Παστίστιο – 10 μήνες φυλακή.   Leave a comment

Ομοιοπαθητικής το ανάγνωσμα.   Leave a comment

Ομοιοπαθητική: ένα πολύ ωραίο ντοκυμαντέρ.
Στα highlights:

  • Ομάδες ατόμων καταπίνουν κουτιά με ομοιοπαθητικά σκευάσματα κάθε είδους, χωρίς να έχουν καμία ενέργεια η παρενέργεια
  • Manager εργοστασίου παραγωγής ομοιοπαθητικών σκευασμάτων παραδέχεται ότι δεν έχουν τρόπο να καταλάβουν ποιο φάρμακο είναι τι έτσι και τα μπερδέψουν.

ερωτήματα που προκύπτουν:

  1. Αν δεν μπορεί να το καταλάβει το εργοστάσιο, με τα υπερευαίσθητα μηχανήματα αξίας εκατομμυρίων που διαθέτει, γιατί πιστεύετε ότι μπορεί να το καταλάβει ο πολύ πολύ λιγότερο ευαίσθητος ανθρώπινος οργανισμός;
  2. Η τύπισσα λέει στην ουσία ότι τα χάπια που παράγει δεν έχουν καμία διαφορά μεταξύ τους. Νομίζω ότι αυτό είναι η ταφόπλακα της “ιατρικής δράσης” των ομοιοπαθητικών σκευασμάτων.

Βίντεο σχετικά με την ικανότητα των placebo

Εξαιρετική κριτική παρουσίαση του βιβλίου του Βυθούλκα από το Α.Π.Θ.

Ιωάννης Κουντουράς, Καθηγητής Παθολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης

http://www.alopsis.gr/alopsis/omiopa13.htm (mirror εδώ)

Μετάφραση άρθρου από το Περιοδικό LANCET

http://www.oodegr.com/oode/asynithista/enallakt/omoiopath8_mageia.htm

http://blog.dontkissthefrog.net/2005/11/21/hocus-pocus-et-materia-medica-2/

Ιατρικές Ειδικότητες

http://www.isth.gr/?page=2618#08

http://www.publications.parliament.uk/pa/cm200910/cmselect/cmsctech/45/45.pdf

Posted Τρίτη, 31 Δεκεμβρίου, 2013 by apeleytheros in Βίντεο, Επιστήμη

Tagged with

Σιγά μην ήταν κρίνος.   Leave a comment

«Σιγά μην ήταν κρίνος»
θεολογικές αμφιβολίες σε γκράφιτι από τοίχο στην Αθήνα.

Σιγά μην ήταν κρίνος
krinos-CallaLily Μπόνους, φωτογραφία του είδους Calla lily,
…το είδος του κρίνου από τον οποίο πιθανόν εμπνεύστηκαν την εν λόγω ιστορία οι πιστοί της εποχής.

και ένα σχετικό βλάσφημο ανέκδοτο:

Σε ένα εργοστάσιο λουκάνικων γίνεται μια τεράστια έκρηξη και εκτοξεύονται λουκάνικα παντού. Ένα από αυτά τα λουκάνικα έχοντας αποκτήσει αστρονομική ταχύτητα (ανέκδοτο λέμε) φεύγει από τη Γη και φτάνει στην κατοικία του θεού. Το παραλαμβάνει ο Άγιος Πέτρος γεμάτος απορία! τι είναι αυτό, από που ήρθε.. Το πάει στον Άγιο Νικόλαο, ούτε αυτός ήξερε. το πάει στον Άγιο Φανούριο μήπως το έχει χάσει κανείς, ούτε αυτός είχε ιδέα. Με τα πολλά, φτάνουν και στην Παναγία, με το που βλέπει, φωνάζει
«Κρίνος Κρίνος!»

Η ενοχή ως πυλώνας του Χριστιανισμού.   Leave a comment

Η ΕΝΟΧΗ, πυλώνας του Χριστιανισμού.

Γράφω τις παρακάτω σκέψεις με αφορμή μια πρόσφατη συζήτηση. Αναφέρθηκε ότι η αγάπη προβάλλεται από τους απολογητές και καλοπροαίρετους πιστούς ως πυλώνας του Χριστιανισμού. «Αγαπάτε Αλλήλους» άνευ όρων και συνθηκών. Δεν είναι καλό αυτό; Γιατί; Μα είναι δυνατόν να υπάρχει τέτοια Αγάπη;

blockquote Η επίκληση στην αγάπη είναι ένα εργαλείο για την δημιουργία ενοχής.

Είναι όμως η Αγάπη η ίδια πυλώνας, η απλά προπέτασμα για τον κύριο πυλώνα του Χριστιανισμού την Ενοχή; Αναφέρομαι στο αίσθημα της ενοχής που η θρησκευτική διδασκαλία και παράδοση του Χριστιανισμού (ορθόδοξου, καθολικού και λοιπών) προσπαθεί να χαράξει βαθιά στη ψυχή των πιστών, προκειμένου να συνεχίσει να λειτουργεί ο συναισθηματικός κύκλος:
«αμαρτία» => ενοχή => συγχώρεση/λύτρωση.

Για παράδειγμα: «Ο Χριστός σε αγαπάει άνευ όρων και εσύ τι κάνεις;»guilt

Μελετώντας κανείς τις διδαχές της εκκλησίας διαπιστώνει ότι ο Χριστιανισμός ενοχοποιεί την ίδια την φύση του ανθρώπου: την (ενστικτώδη) σεξουαλικότητα (επιτρέπεται σεξ μόνο για τεκνοποίηση, μόνο εφόσον έχει εγκριθεί δια του γάμου από την εκκλησία), τις μεθόδους αντισύλληψης, τον αυνανισμό, μέχρι τα πιο αθώα, όπως την περιέργεια, την αμφισβήτηση, ακόμα και τις πολύ βασικές ανάγκες του ανθρώπου για τροφή & κοινωνικότητα (βλ νηστεία, ασκητές, μοναχισμός). Έχει ενοχοποιήσει την διασκέδαση, την μουσική, την τεχνολογία, τις επιστήμες, την πρόοδο, την προσωπική επιτυχία (πλούτο), την υπερηφάνεια, και γενικά την ενασχόληση με οτιδήποτε αν δεν περιλαμβάνει συνεχή δοξολογία.

Ενοχοποιεί ακόμα και μη ελέγξιμα βιολογικά χαρακτηριστικά του ανθρώπου, όπως ομοφυλοφιλία, την περίοδο της γυναίκας (θεωρώντας τη «μολυσμένη»), τα προβλήματα υγείας (παρουσιάζονται ως «δοκιμασίες από το θεό» τις οποίες ο πιστός πρέπει να υπομένει δοξολογώντας και περιμένοντας για θαύμα). Θέτει εντολές που αντιτίθενται μέχρι και στο θεμελιώδες αίσθημα αυτοσυντήρησης (ακόμα διαβάζουμε διάφορους παρανοϊκούς που επικαλούνται ως ένδειξη δυνατής πίστης την μαρτυρία [βασανιστικό θάνατο] ακόμα και ανηλίκων, χωρίς ίχνος προσωπικής ενοχής των απολογητών για τους ανθρώπους και παιδιά που έχουν πεθάνει μαρτυρικά επειδή πίστεψαν τις δοξασίες τους).

Θέτει συναισθηματικούς κανόνες που είναι αδύνατο να ακολουθηθούν, όπως το «αγαπάτε αλλήλους» άνευ όρων (ακόμα και αν βλάψει κάποιος σοβαρά κάποιον αγαπημένο σου). Η, την διαταγή για αμέτρητη ταπεινοφροσύνη (βοηθά και στο χαρακτηρισμό οποιουδήποτε ισχυριστεί κάτι διαφορετικό ως εγωιστή).

Προκαλεί συναισθηματικά με την διήγηση της εθελοντικής θυσίας του κεντρικού της ήρωα, για τις αμαρτίες που ο ίδιος ο χριστιανισμός έχει οριοθετήσει. Αλλά δεν σταματά εκεί: οι εκκλησίες είναι γεμάτες με εικόνες εσταυρωμένων και μαρτύρων, συνήθως με πληγές, αίματα και κομμένα κεφάλια, που κοιτούν λυπημένα προς το κοινό. Είναι χαρακτηριστικό το «ο χριστός πέθανε για σένα» η το «έστειλε το γιό του να θυσιαστεί για τις αμαρτίες σου» «βασανίστηκε» και άλλες αναρίθμητες επικλήσεις στο συναίσθημα, ώστε να νιώσει ο πιστός ενοχή επειδή »δεν πιστεύει αρκετά».

Η μεγαλύτερη ενοχοποίηση όμως είναι της ίδιας της χαράς (με την μοναδική εξαίρεση της χαράς σχετικής με θρησκευτικά δρώμενα). Ολόκληρη η χριστιανική διήγηση είναι ένα μνημόνιο λύπης. Μνήμες βασανιστηρίων, σταύρωσης, μαρτυρίου, συγκεκριμένη τεχνοτροπία στην εικονογραφία και στη υμνογραφία/μουσική. Χαρακτηριστικά, οι μόνες χαρμόσυνες νότες που θα ακουστούν στην εκκλησία είναι αυτές την ημέρα της ανάστασης και για τις επόμενες 40 ημέρες. Ακόμα και τα Χριστούγεννα δεν έχουν διάρκεια ως χαρούμενη περίοδος, η χαρά τελειώνει πολύ σύντομα καθώς τα Θεοφάνια «σηματοδοτούν την έναρξη της πορείας προς το μαρτύριο». Οι μέρες γιορτής των «αγίων» είναι οι ημέρες θανάτου τους, όχι οι ημέρες γέννησης τους. Υπενθυμίζεται και ««γιορτάζεται» ο θάνατος, όχι η ζωή.

Τα πρότυπα λύπης είτε προωθούνται ρητά ως εντολές σε κάποιο κείμενο, είτε διαφημίζονται δια των εκατοντάδων παραδειγμάτων.
Οι παραπάνω ενοχοποιήσεις (και όχι μόνο), τελικά περιστρέφονται γύρω από την δημιουργία αισθήματος ενοχής στον ειλικρινή και καλοπροαίρετο πιστό, ώστε να έχει ανάγκη τη συγχώρεση η οποία δίνεται αποκλειστικά μέσω του εκκλησιαστικού μηχανισμού και των εκπροσώπων του, και της επακόλουθης λύτρωσης που νιώθει. Η επίκληση στην αγάπη είναι ένα εργαλείο για την δημιουργία ενοχής, όχι πυλώνας.

Όταν λάβει τη συγχώρεση ο ειλικρινής πιστός νιώθει τη λύτρωση, μέχρι να υποπέσει ξανά σε κάποια από τις αναπόφευκτες αμαρτίες, να νιώσει ενοχή και να προστρέξει για λύτρωση μέσω της εξομολόγησης.

Τελικά η ενοχή είναι και ο συναισθηματικός μοχλός που κινεί τον πιστό να τρέξει ξανά στις «αγκάλες» της Εκκλησίας.

Και το «Αγαπάτε Αλλήλους»; Καθημερινά διαπιστώνουμε ότι ο «πρακτικός χριστιανισμός», αυτός που βιώνουμε στις μέρες μας δια στόματος των ..φωτισμένων εκπροσώπων της Εκκλησίας, εφαρμόζει το «Αγαπάτε Αλλήλους εκτός αν είναι …» όπου το αν είναι περιλαμβάνει άθρησκους άθεους αλλόδοξους ετερόδοξους, ΛΟΑΔ, αλλοδαπούς, πλήττουν τα οικονομικά συμφέροντα της εκκλησίας η διαφωνούν γενικότερα μαζί της, και επεκτείνεται…

The Out Campaign: Scarlet Letter of Atheism
url,  tracking
Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 77 other followers

%d bloggers like this: